U podstaw I-ching leży zasada biegunowości. W przeciwieństwie do zachodu, Chińczycy uważają, iż polaryzacja to dwa uzupełniające się rodzaje energii. Jedna zawarta jest w drugiej, czyli oznaczają "jedność przeciwieństw". Stąd starożytny symbol chiński T'ai Chi. Starożytni Chińczycy nie wyobrażali sobie istnienia światła bez komplementarnego czynnika ciemności lub też dnia bez nocy. Wszystkie te przemyślenia, koncepcje zawiera Księga Przemian mówiąca o wszystkich obserwacjach Chińczyków od ich początków. Ich zdaniem było rzeczą niemożliwą zrozumieć pojęcie światła, nie doświadczając ciemności. Energia przeciwieństw jest źródłem wszystkiego, co istnieje we Wszechświecie. Koncepcja przemiany wyrasta z obserwacji wzajemnych powiązań. Gdy słońce osiągnie w południe swój najwyższy punkt na niebie, kontynuuje pozorny ruch w kierunku horyzontu, dopóki nie znajdzie się w fazie zachodu. Księżyc zaś pojawia się na sklepieniu nocnym, osiąga swą pełnie, a następnie zaczyna zanikać. Podobnie obserwując morze, należy sobie uświadomić fakt, iż gdy odpływ jest najniższy, przypływ niepostrzeżenie zmienia swój kierunek aż do poziomu maksymalnego przyboru wód. Wszystko to przebiega cyklicznie, w regularnych odstępach czasu. Stąd wyciągnięto wniosek, że istnieje wzorzec istnienia, który może być zidentyfikowany przez tych, którzy go poszukują.